Strona główna > Wolność poniżej pasa > Kontrowersje wokół metaanalizy dotyczącej wykorzystywania seksualnego dzieci

Kontrowersje wokół metaanalizy dotyczącej wykorzystywania seksualnego dzieci

W lipcu 1998 roku na łamach prestiżowego czasopisma naukowego Psychological Bulletin, wydawanego przez Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne, ukazał się artykuł, z którego wynikało, że wbrew powszechnym przekonaniom, wykorzystywanie seksualne dzieci nie powoduje dotkliwej krzywdy[1]. Publikacja wywołała burzę w amerykańskiej nauce, mediach i polityce. Jest to pierwszy i jak na razie jedyny artykuł naukowy, który został potępiony przez Kongres Stanów Zjednoczonych[2][3].

Przebieg głównych wydarzeń

Lipiec 1998 r.

Psychological Bulletin publikuje kontrowersyjny artykuł. Jego autorami są Bruce Rind z Temple University, Philip Tromovitch z University of Pennsylvania i Robert Bauserman z University of Michigan. Dokonali oni metaanalizy 59 badań (36 opublikowanych badań, 21 niepublikowanych dysertacji doktorskich i 2 niepublikowanych prac magisterskich) dotyczących wykorzystywania seksualnego dzieci, które objęły łącznie 35 703 studentów college’ów (13 704 mężczyzn i 21 999 kobiet) oraz skrytykowali wcześniejsze prace przeglądowe za poleganie na próbach klinicznych i prawniczych, które nie mogą być reprezentatywne dla ogółu populacji. Ich metaanaliza wykazała, że studenci molestowani seksualnie w dzieciństwie byli średnio nieznacznie gorzej przystosowani niż ci, którzy nie byli molestowani, ale nie odpowiadało za to wykorzystywanie seksualne, tylko środowisko rodzinne. Negatywne skutki molestowania w dzieciństwie nie były ani powszechne, ani dotkliwe. Reakcje mężczyzn były znacznie mniej negatywne niż kobiet[1]. Wyniki, jakie uzyskali były zbieżne z wynikami ich metaanalizy z 1997 roku na narodowo reprezentatywnych próbach[4]. Badacze zaproponowali, aby w przypadku chcących dzieci i mających pozytywne reakcje używać terminu „seks dzieci z dorosłymi”, a termin „wykorzystywanie seksualne dzieci” stosować tylko w przypadku, gdy dzieci nie wyraziły zgody i miały negatywne odczucia. Przypomnieli, że kiedyś masturbację nazywano „samogwałtem” i traktowano jako szkodliwą. Ale zastrzegli, że ich ustalenia nie oznaczają, że powinno się zmienić moralny i prawny status wykorzystywania seksualnego dzieci, dodając, że wyniki ich metaanalizy wpływają na moralność i legalność tylko w takim stopniu, w jakim moralny i prawny status molestowania seksualnego dzieci opiera się na domniemaniu psychicznej krzywdy[1] .

Grudzień 1998 r.

North American Man/Boy Love Association (NAMBLA) zamieszcza informacje o artykule na swojej stronie internetowej. Stwierdza, że to „dobra wiadomość”  i że „obecna wojna z boyloverami nie ma oparcia w nauce”[5].

National Association for Research and Therapy of Homosexuality (NARTH) jako pierwsze krytykuje metaanalizę na swojej stronie internetowej[6].

Autorzy artykułu lecą do Holandii na propedofilską konferencję pt. „Druga Strona Medalu”[2].

Marzec 1999 r.

Katolicka gazeta Wanderer nazywa kontrowersyjną publikację „pseudoprofesjonalną, pseudoakademicką analizą”. Gazeta wyraża obawę, że pedofilia może przestać być chorobą, tak jak to się wcześniej stało z homoseksualizmem[6].

Jeden ze słuchaczy filadelfijskiego radia wysyła do niego artykuł z Wanderer. Radio zaprasza do siebie jednego z autorów metaanalizy, Philipa Tromovitcha. Radiowiec Dom Giordano po wywiadzie z Tromovitchem ostro krytykuje Temple University, metaanalizę i jej autorów[6][7].

Któryś ze słuchaczy filadelfijskiego radia wysyła list z informacjami o publikacji do Laury Schlessinger, osobowości radiowej, której talk-show Dr. Laura słucha dziennie około 18–20 milionów ludzi. Schlessinger na falach radiowych potępia artykuł jako „junk science”. A na łamach prasy stwierdza, że celem artykułu jest pozwolenie mężczyznom na gwałcenie chłopców[6][7]. Paul Fink, przewodniczący Leadership Council for Mental Health, Justice, and the Media i były przewodniczący Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, wysyła list do Schlessinger, w którym przedstawia swoją krytykę kontrowersyjnej publikacji[6].

Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne wydaje oświadczenie prasowe, w którym potwierdza swoje stanowisko przeciwko wykorzystywaniu seksualnemu dzieci i zaznacza, że ustalenia metaanalizy były niewłaściwie prezentowane w niektórych mediach. Ponadto organizacja tłumaczy, że ustalenia naukowe publikowane w jej czasopismach nie są stanowiskami organizacji[2][8].

Kwiecień 1999 r.

Tom DeLey, republikanin z Teksasu, członek Izby Reprezentantów, wydaje oświadczenie prasowe, w którym wyraża swoje oburzenie i wstręt, że Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne opublikowało artykuł, który opowiada się za normalizacją pedofilii[8].

Raymond Fowler, CEO Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego, wysyła list skierowany do wszystkich kongresmenów, w którym informuje, że Towarzystwo uważa wykorzystywanie seksualne dzieci za złe i szkodliwe. List obwinia część mediów za błędne prezentowanie ustaleń metaanalizy oraz wyjaśnia, że artykuły w czasopismach odzwierciedlają poglądy ich autorów, a nie Towarzystwa[8].

Laura Schlessinger w swojej audycji radiowej oraz na łamach Washington Times ostro krytykuje list Fowlera, stwierdza nawet, że zawiera on „bezczelne kłamstwa”[8].

Kierownictwo Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego zwraca się o pomoc do Amerykańskiego Stowarzyszenia na rzecz Rozwoju Nauki i Narodowej Akademii Nauk. Obie organizacje odmawiają[8].

Republikański kongresmen z Pensylwanii, Joe Pitts, wysyła list do wszystkich członków Izby Reprezentantów, w którym potępia kontrowersyjną metaanalizę. Do swojego listu dołącza kopię artykułu Schlessinger z Washington Times[8].

Legislatura Alaski jednogłośnie przyjmuje rezolucję odrzucającą wnioski zawarte w artykule z Psychological Bulletin. W ciągu następnych 2 miesięcy w ślad za Alaską pójdą kolejne stany: Kalifornia, Illinois, Pensylwania, Luizjana, Oklahoma, Delaware, Oregon i New Jersey[2][8][9].

Maj 1999 r.

Family Research Council rozsyła listy potępiające kontrowersyjną publikację do wszystkich członków Izby Reprezentantów[8]. Organizacja urządza konferencję prasową, na której pojawia się 3 republikańskich kongresmenów, osoba z NARTH oraz Laura Schlessinger (przez satelitę). Matt Salmon, kongresmen z Arizony, wzywa Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne do potępienia artykułu jako „chorego i wynaturzonego”[6].

Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne publikuje oświadczenie Rinda, Tromovitcha i Bausermana, w którym bronią swojej pracy[8].

Raymond Fowler udziela wywiadu Fox News, następnie udaje się do telewizji MSNBC, gdzie dyskutuje z republikańskim kongresmenem z Florydy, Davem Weldonem[8]. Weldon nazywa metaanalizę „bardzo, bardzo złym badaniem” i stwierdza, że nigdy ona nie powinna zostać opublikowana. Fowler broni metaanalizy jako „dobrego badania”, które przeszło przez proces recenzji naukowej i zostało sprawdzone przez ekspertów od statystyki[6].

Rzecznik Białego Domu, Joe Lockhart, na pytanie dotyczące publikacji w Psychological Bulletin odpowiada wymijająco, że Biały Dom jej nie przeglądał. Gdy tydzień później Lockhart wciąż nie komentuje metaanalizy, Republikanie wykorzystują milczenie Białego Domu do ataku na Clintona. Do krytyki prezydenta USA i jego administracji dołącza również Robert Knight z Family Research Council: „Przerażające jest milczenie Białego Domu. Myślę, że oni boją się urazić swoich sojuszników w szeregach homoseksualistów, ponieważ istnieje silny element poparcia wśród homoseksualnych aktywistów dla obniżenia wieku przyzwolenia”[27].

Leadership Council on Mental Health, Justice and the Media wydaje komunikat prasowy, w którym krytykuje artykuł[2].

Steven Mirin, medyczny dyrektor Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, wysyła list do Family Research Council, w którym daje do zrozumienia, że Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne postąpiło nieodpowiedzialnie publikując kontrowersyjny artykuł. Jeden z umiarkowanych republikańskich kongresmenów wysyła list skierowany do wszystkich członków Izby Reprezentantów, w którym tłumaczy im, że Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne i Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne to dwie różne organizacje i że psychiatrzy są przeciwnikami pedofilii[8].

Czerwiec 1999 r.

Fowler wysyła list do kongresmena DeLeya, w którym zaznacza, że metaanaliza Rinda, Tromovitcha i Bausermana zawiera opinie niezgodne ze stanowiskiem Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego. Fowler w swoim liście podkreśla, że „aktywność seksualna między dorosłymi a dziećmi nigdy nie powinna zostać uznana lub określona jako nieszkodliwa” i że „dzieci nie mogą wyrazić zgody na czynności seksualne z dorosłymi”[7].

Family Research Council wysyła listy do ponad miliona domów popierające potępienie artykułu. W wyniku tej akcji, Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne zalewają tysiące kart pocztowych z żądaniem potępienia kontrowersyjnej publikacji. Można sobie tylko wyobrazić ile głosów oburzenia napłynęło do Izby Reprezentantów[8].

Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne zwraca się do Amerykańskiego Stowarzyszenia na rzecz Rozwoju Nauki, największej organizacji naukowej na świecie i wydawcy prestiżowego czasopisma Science, z prośbą o zrecenzowanie i ocenienie jakości naukowej publikacji Rinda, Tromovitcha i Bausermana[8].

Lipiec 1999 r.

Na początku lipca przewodniczący Society for the Scientific Study of Sexuality wysyła list do Raymonda Fowlera, w którym nakłania Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne do zdecydowanego poparcia autorów kontrowersyjnego artykułu. List podpisało 11 byłych przewodniczących Society for the Scientific Study of Sexuality oraz naczelny czasopisma naukowego Annual Review of Sex Research[10].

12 lipca Izba Reprezentantów potępia (355 za, 0 przeciw, 13 głosów wstrzymujących się) metaanalizę w swojej rezolucji. 30 lipca Senat jednogłośnie przyjmuje tę rezolucję[7]. Artykuł Rinda, Tromovitcha i Bausermana staje się pierwszym w historii USA artykułem naukowym, który zostaje potępiony przez Kongres[2].

kongres-usa

Reakcje na potępienie artykułu

W odpowiedzi na potępienie artykułu naukowego przez Kongres Der Spiegel, New York Times Magazine, Lingua Franca, National Journal, San Francisco Chronicle, Los Angeles Times i Boston Globe opublikowały artykuły broniące pracy Rinda, Tromovitcha i Bausermana. Skeptical Inquirer porównał działanie Kongresu do Inkwizycji. Psycholog Carol Travis w swoim artykule na łamach Los Angeles Times i psycholog Sharon Lamb w Boston Globe uznały ustalenia metaanalizy za dobrą wiadomość dla ofiar molestowania seksualnego. Podobnie zdanie wyraził komentator Andrew Sullivan na łamach New York Times Magazine[6]. Psycholog Stanley Woll stwierdził natomiast, że autorzy kontrowersyjnego artykułu stali się ofiarami „makkartowskiego polowania na czarownice”[2].

Odpowiedź Amerykańskiego Stowarzyszenia na rzecz Rozwoju Nauki

W październiku 1999 roku Komitet ds. Naukowej Wolności i Odpowiedzialności Amerykańskiego Stowarzyszenia na rzecz Rozwoju Nauki poinformował Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne, że nie widzi powodu do ponownego recenzowania artykułu. Komitet w uzasadnieniu stwierdził, że nie widzi wyraźnych dowodów na to, że autorzy metaanalizy zastosowali niewłaściwą metodologię lub dopuścili się innych wątpliwych praktyk[6].

Debaty na łamach czasopism naukowych

W 2000 roku na łamach periodyku naukowego Sexuality and Culture ukazało się specjalne wydanie poświęcone kontrowersjom wokół metaanalizy z 1998 roku[11]. David Spiegel, psychiatra ze Stanford University School of Medicine, oskarżył jej autorów o statystyczne nadużycia[12]. Bruce Rind, Philip Tromovitch i Robert Bauserman przedstawili przebieg wydarzeń oraz odpowiedzieli krytykom na stawiane przez nich zarzuty[6][13]. Thomas Oellerich z Ohio University stwierdził, że kontrowersyjny artykuł jest „niepoprawny politycznie, ale poprawny naukowo”[14]. Natomiast politolog Harris Mirkin napisał: „W rzeczywistości problemem artykułu nie było to, że był metodologicznie słaby, ale to, że był mocny. On łamał zasady polityki seksualnej”[15].

W 2001 roku Journal of Child Sexual Abuse opublikowało serię artykułów dotyczących wprowadzania w błąd na temat wykorzystywania seksualnego dzieci, w tym artykuły krytykujące metaanalizę Rinda, Tromovitcha i Bausermana[16].

W listopadzie 2001 roku na łamach Psychological Bulletin ukazały się dwie prace krytykujące kontrowersyjną metaanalizę[17][18] oraz odpowiedź autorów na tę krytykę[19].

W marcu 2002 roku American Psychologist, flagowe czasopismo Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego, opublikowało specjalne wydanie poświęcone współistnieniu świata nauki, polityki i mediów. Szczególną uwagę skupiono na kontrowersjach wokół metaanalizy z 1998 roku[20]. Ellen Garrison i Patricia Kobor z Biura Polityki Publicznej Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego nazwały zamieszanie wokół artykułu Rinda, Tromovitcha i Bausermana „polityczną burzą stulecia w psychologii”[8].

Kontrowersje przed sądem

W 1999 roku zarówno metaanaliza z 1998, jak i metaanaliza z 1997 roku, były cytowane w trzech sprawach sądowych w celu obrony oskarżonych o molestowanie seksualne dzieci[21].

Wzajemne oskarżenia o stronniczość

Bruce Rind, Philip Tromovitch i Robert Bauserman stwierdzili, że naukowcy, którzy uważają wykorzystywanie seksualne dzieci za główną przyczynę psychopatologii w dorosłym życiu, mogą ignorować lub zwracać mniejszą uwagę na wyniki, które wskazują na brak szkodliwości[1]. A krytyków swojej pracy naukowej nazwali „religijnymi i moralistycznymi fanatykami”[2].

Natomiast krytycy ich artykułu odkryli, że Rind i Bauserman w przeszłości publikowali w Paidika: The Journal of Paedophilia, holenderskim czasopiśmie dowodzącym, że „pedofilia była i pozostaje uznaną oraz produktywną częścią całości ludzkich doświadczeń”, a kilka miesięcy po opublikowaniu kontrowersyjnej metaanalizy w Psychological Bulletin polecieli do Holandii na propedofilską konferencję, na której wystąpili w roli prelegentów[2].

Niektórzy komentatorzy określili kontrowersyjny artykuł jako „pedofilską propagandę”[2].

Nie tylko oni

Rind, Tromovitch i Bauserman nie byli pierwszymi ani ostatnimi badaczami, którzy doszli do kontrowersyjnych wniosków na temat wykorzystywania seksualnego dzieci. Już Alfred Kinsey w swoich raportach pisał, że małe dzieci są zdolne do orgazmów i że wiele osób, które doświadczyły molestowania seksualnego w dzieciństwie nie doznało poważnej szkody[22][23]. W 2005 roku inni naukowcy po skorygowaniu problemów metodologicznych i statystycznych (które zdaniem krytyków wystąpiły) dokonali replikacji metaanalizy z 1998 roku, potwierdzając jej wyniki[24].

Generalnie literatura naukowa wskazuje na związek wykorzystywania seksualnego dzieci z późniejszą psychopatologią, ale różne konkluzje oraz różnice i ograniczenia metodologiczne mogą powodować trudności interpretacyjne, błędne przekonania i zamieszanie[25].

W styczniu 2013 roku Guardian opublikował artykuł, który wywołał niemałe kontrowersje w mediach. Wynika z niego, że eksperci są niezgodni co do pedofilii, a wśród nich pojawiają się głosy, że „przekonywujących dowodów na szkodliwość pedofilskich relacji jeszcze nie ma”[26].

Przypisy:

  1. Rind B, Tromovitch P, Bauserman R (1998), „A Meta-Analytic Examination of Assumed Properties of Child Sexual Abuse Using College Samples„, Psychological Bulletin, 124 (1), 22–53. PMID: 9670820.
  2. Dallam SJ (2001), „Science or Propaganda? An Examination of Rind, Tromovitch and Bauserman (1998)”, Journal of Child Sexual Abuse, 9 (3/4), 109–134. DOI: 10.1300/J070v09n03_06.
  3. Baird BN (2002), „Politics, Operant Conditioning, Galileo, and the American Psychological Association’s Response to Rind et al. (1998) „, American Psychologist, 57 (3), 189–92. PMID: 11905117.
  4. Rind B, Tromovitch P (1997), „A Meta-Analytic Review of Findings from National Samples on Psychological Correlates of Child Sexual Abuse”, Journal of Sex Research, 34 (3), 237–255. DOI: 10.1080/00224499709551891.
  5. NAMBLA (1998), „The Good News About Man/Boy Love”, nambla.org.
  6. Rind B, Tromovitch P, Bauserman R (2000), „Condemnation of a Scientific Article: A Chronology and Refutation of the Attacks and a Discussion of Threats to the Integrity of Science”, Sexuality and Culture, 4 (2), 1–62. DOI: 10.1007/s12119-000-1025-5.
  7. Lilienfeld SO (2002), „When Worlds Collide: Social Science, Politics and the Rind et al. (1998) Child Abuse Meta-Analysis”, American Psychologist, 57 (3), 176–88. PMID: 11905116.
  8. Garrison EG, Kobor PC (2002), „Weathering a Political Storm: A Contextual Perspective on a Psychological Research Controversy”, American Psychologist, 57 (3), 165–75. PMID: 11905115.
  9. „Status of Similar State and Federal Resolutions, prevent-abuse-now.com.
  10. Society for the Scientific Study of Sexuality (1999), Letter to APA”, ipce.info.
  11. „Consequences of Child Sexual Abuse”, Sexuality and Culture, 4 (2), 1–111 (2000).
  12. Spiegel D (2000), „The Price of Abusing Children and Numbers”, Sexuality and Culture, 4 (2), 63–66. DOI: 10.1007/s12119-000-1026-4.
  13. Rind B, Tromovitch P, Bauserman R (2000), „Debunking the False Allegation of >>Statistical Abuse<<: A Reply to Spiegel”, Sexuality and Culture, 4 (2), 101–111. DOI: 10.1007/s12119-000-1029-1.
  14. Oellerich TD (2000), „Rind, Tromovitch, and Bauserman: Politically Incorrect – Scientifically Correct”, Sexuality and Culture, 4 (2), 67–81. DOI: 10.1007/s12119-000-1027-3.
  15. Mirkin H (2000), „Sex, Science, and Sin: The Rind Report, Sexual Politics, and American Scholarship”, Sexuality and Culture, 4 (2), 82–100. DOI: 10.1007/s12119-000-1028-2.
  16. „Exposing Misinformation Concerning Child Sexual Abuse and Adult Survivors”, Journal of Child Sexual Abuse, 9 (3/4), 1–210 (2001).
  17. Ondersma et al (2001), „Sex with Children is Abuse: Comment on Rind, Tromovitch, and Bauserman (1998)”, Psychological Bulletin, 127 (6), 707–14. PMID: 11726067.
  18. Dallam et al (2001), „The Effects of Child Sexual Abuse: Comment on Rind, Tromovitch, and Bauserman (1998)”, Psychological Bulletin, 127 (6), 715–33. PMID: 11726068.
  19. Rind B, Tromovitch P, Bauserman R (2001), „The Validity and Appropriateness of Methods, Analyses, and Conclusions in Rind et al. (1998): A Rebuttal of Victimological Critique from Ondersma et al. (2001) and Dallam et al. (2001)”, Psychological Bulletin, 127 (6), 734–58. PMID: 11726069.
  20. „Interactions Among Scientists and Policymakers: Challenges and Opportunities”, American Psychologist, 57 (3), 161–227 (2002).
  21. Leadership Council, Legal Cases where Rind’s work has been cited in defense of alleged child molesters, leadershipcouncil.org.
  22. Ericksen JA (2000), „Sexual Liberation’s Last Frontier”, Society, 37 (4), 21–25. DOI: 10.1007/BF02912287.
  23. Wakefield H (2006), „The Effects of Child Sexual Abuse: Truth Versus Political Correctness”, Issues in Child Abuse Accusation, 16.
  24. Ulrich H, Randolph M, Acheson S (2005/06), „Child Sexual Abuse: A Replication of the Meta-analytic Examination of Child Sexual Abuse by Rind, Tromovitch, and Bauserman (1998)”, Scientific Review of Mental Health Practice, 4 (2).
  25. Maniglio R (2009), „The Impact of Child Sexual Abuse on Health: a Systematic Review of Reviews”, Clinical Psychology Review, 29 (7), 647–57. PMID: 19733950.
  26. Henley J (2013), „Paedophilia: bringing dark desires to light„, Guardian.
  27. Plotz D (1999), „Thank Heaven for Little Boys„, Slate.
Advertisements
  1. Brak komentarzy.
  1. No trackbacks yet.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: